20 Ağustos 2009






Düşe Kalka !


Savaşta babamın en yakın arkadaşı kollarında can vermiş. Son nefesini verirken, vasiyet etmiş babama, demiş ki “Halis, bana nasip olmadı ama, sen ilk oğlunun adını Nezih Sahir, ilk kızının adını Nezihe Şükran koy.” Öyle yapmış babam da...

Ben dağda-taşta büyümüş, taa Anadolu’da, ta Karslar’da, Ağrılar’da bilmem sokakta serpilmiş; o zaman sokak da yoktu ya, kır… Allahın kırında, ağaçların tepesinde büyümüşüm. Bambaşka bir çocuktum…

Ben çocukken Kürtçe konuşuyordum. Su gibi. Unuttum sonra tabii. Arkadaşlarımın çoğu Kürt’tü. Bez bebek yaparak, çatal bebek yaparak, ağaç tepelerinde; kırlarda topraktan yerelması çıkararak, pınarbaşlarında bacaklarımız lekeler içersinde; düşe kalka… İşte ben böyle büyüdüm.


Nezihe Meriç (1925-2009)


6 yorum:

yanikkoza dedi ki...

Büyümek mi ...! ben halen büyümedim baksana halen iki satırlık adamlar yüüznden halen canım sıkılıyor ve mutsuzluğumuza sebeb oluyor ....
bende iki satırlık adamlar yüzünden dünya yı karşıma alma taraftarı değilim ama o iki satırlık adamlara bir sözüm var
'''bir gün ama bir gün'''
bütün büyümeyen kardeşlerime....
nezihe hanım bu hayatta büyüdüğü için bence çok şanslı insanlardan biri....
hayat bence bir şairin iki satır dizesinde gizli değil apacık ortda ama iştesi fazla.....koza

gaykedi dedi ki...

koza
ölümü "büyümenin (en) son aşaması" olarak tanımlayan bir yazı okumuştum.

Erdemir dedi ki...

karslımıymış bu. Hemşerim. :)

gaykedi dedi ki...

erdemir
fahri hemşerin kabül edebilirsin, babasının görevi dolayısıyla sanırım türkiye de çok yer gezmiş :)

kaptan arka kapi dedi ki...

varlık'ta çavlan'ın içinde sessizce diye bir köşesi vardı. çocukluk öykülerini anlatırdı Nezihe Meriç. nüfus müdürü, adını neziha yazdığı için kızgınlığını anlatmıştı bir keresinde. şimdi nerede doğduğuna bakmaya girmişken 2 gün önce öldüğünü gördüm dağıldım.

gaykedi dedi ki...

kaptan
nur içinde yatsın, ayvalık doğumluymuş wiki'de yazdığına göre.