31 Ekim 2006


Çocuklar gerçek felsefecilerdir. Çocuk yeniyi görendir.Baştadır, başlangıçtadır. Dünyayı henüz gelenekten gelen kalıplarla görmekten uzaktır. Şaşar, şaşırır, hayran olur. Ondan öğreneceğimiz çok şey vardır. Biz henüz çocuklardan, kadınlardan, ezik insanlardan, zulme uğramış azınlıklardan, sesi çıkmayan, yaşam biçimi bizlerden çok farklı insanlardan öğrenmemiz gerekeni öğrenemedik. Bunların içine "akıl hastası" olarak tanımlanmış bir bölük insanın yaşama bakışlarını da katmak gerek. Çok sesli düşünmeyi öğrenmek, farklı gözlerin gördüğü dünyalardan anlamlar deşirmeyi öğrenmek gerek...Ahmet İnam, Odtü Felsefe Profosörü...

2 yorum:

miso dedi ki...

Gerçekten de çocuklar "başlangıçta" gaykedi. Ve o kadar başlangıçtalar ki, kafalarında hiç bir kavram yok. İşte bu nedenle her şeyi öğrenmeye çalışıyorlar. Bu da tabi sürekli sorarak oluyor. Yani bir üst post'unda yazdığın çakmak ne demek muhabbetini yaklaşık on bin kere yaşamışımdır. (gazoz kapağı cevabı dışındaki yerlerini) Ha bir de şu var, o kadar çok soruyorlar ki kardeşim, insan düşünmeden edemiyor "ya bu mu zalak, yoksa hepimiz bu sabır çatlatan dönemlerden bu şekilde mi geçtik?" Bir de tabi "ne zaman bitecek kardeşim bu?" diye bir soru var ki, cevaplayanı henüz görmedim.
:)

3.2 MegaPIXel dedi ki...

"Dünyayı henüz gelenekten gelen kalıplarla görmekten uzaktır"

....

Cocuklar ne korkunc allahim,

elleri, yuzleri, saclari.

Bebek yaparlar haclari,

kivrilmis uyuyorlar,

yok sana ihtiyaclari.


Fazil Husnu Daglarca