04 Ekim 2006


II
Sonra sende ölünce kavanozuma gelirsin
ve orada beraber yaşarız
külümün içinde külün
tabi ki bir savruk gelin
yahut vevasız bir torun
bizi ordan atana kadar
ama biz o zamana kadar
o kadar karışacağız ki birbirimize
atıldığımız çöplükte bile
zerrelerimiz yanyana düşecek
toprağa beraber dolacağız
ve bir gün yabani bir çiçek
bu toprak parçasından nemlenip filizlenirse
sapında muhakkak iki çiçek açacak
biri sen, biri ben.....
Nazım Hikmet (1902-1963) bu şiiri hapisteyken karısı Piraye için yazmış
bu şiirin ilk bölümü aynı sayfada çıkmıyorsa link

2 yorum:

betus dedi ki...

çok çok güzel bir şiir.hepimiz bu kadar sevilmeyi bekliyoruz bu kadar sevmeyi.bu kadar masum bir sevgiye bürünmeyi...yoksa nasıl tahammul edelim ki olanlara...

seloris dedi ki...

çokgüzel bir blog hazırlamışsın herşeyiyle içindeki sevgi burda insana aksediyor teşekkürler